| تبليغات | X |
اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست
اين چه شمعى است كه جانها همه پروانه اوست
هر كجا مىگذرم عكس رخش جلوهگر است
هر كجا مىنگرم جلوه مستانه اوست
اخلاق امام حسين (ع)
با نگاهی اجمالی به 56سال زندگی سراسر خداخواهی
و خداجويی حسين (ع )، درمي يابيم که هماره وقت
او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم
عميقی والاتر از درک و ديد ما گذشته است . اکنون مروری کوتاه به زوايای زندگانی آن عزيز، که پيش روی ما است :
جنابش به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار
علاقه بسياری و حتی در آخرين شب داشت .
گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز مي گزاشت .
شخصيت حسين بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از
دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع )
پياده به کعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به
احترامشان از مرکب پياده شده ، همراه آنان راه مي پيمودند.
احترامی که جامعه برای حسين (ع ) قائل بود، بدان جهت بود
که او با مردم زندگی مي کرد –
از مردم و معاشرتشان کناره نمي جست –
با جان جامعه هماهنگ بود، چونان ديگران از مواهب و مصائب
يک اجتماع برخوردار بود، و بالاتر از همه ايمان
بي تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و ياور مردم ساخته بود.
و گرنه ، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ،
و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمي بستند
و حرم رسول الله (ص ) را برای او خلوت نمي کردند...
اين روايت يک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست ، بخوانيم :
روزی از محلی عبور مي فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای
پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی مي خوردند،
امام حسين (ع ) مي گذشت که تعارفش کردند و او هم پذيرفت ،
نشست و تناول فرمود و آن گاه بيان داشت
: "ان الله لا يحب المتکبرين "، خداوند متکبران را دوست نمي دارد.
سپس فرمود:
"من دعوت شما را اجابت کردم ،
شما هم دعوت مرا اجابت کنيد".
آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند.
حضرت دستور داد و بدين ترتيب پذيرايی گرمی
هر چه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند،
از آنان به عمل آمد، و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل
خويش به جامعه آموخت . آري ، مردی که وارث بي کرانگی
نبوت محمدی است ، مردی که وارث عظمت عدل و مروت
پدری چون حضرت علی (ع ) است و وارث جلال و درخشندگی
فضيلت مادری چون حضرت فاطمه (س ) است ،
چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار
فضيلتهای خدايی نباشد. درود ما بر او باد که بايد او را
سمبل اعمال و کردارمان قرار دهيم.
سخناني از امام حسين (ع)
امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم
سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند،
به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد
و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.
امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد،
از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي.
امام حسين (ع) مي فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي
و پاکدامني و پاک خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.
امام حسين (ع) مي فرمايد: جمعي خدا را از شوق بهشت مي پرستند،
اين عبادت سوداگران است و گروهي خدا را از بيم دوزخ مي پرستند،
اين عبادت بردگان است و مردمي هم خدا را از روي شکر مي پرستند.
اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است.
اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست
اين چه شمعى است كه جانها همه پروانه اوست
هر كجا مىگذرم عكس رخش جلوهگر است
هر كجا مىنگرم جلوه مستانه اوست
اخلاق امام حسين (ع)
با نگاهی اجمالی به 56سال زندگی سراسر خداخواهی
و خداجويی حسين (ع )، درمي يابيم که هماره وقت
او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم
عميقی والاتر از درک و ديد ما گذشته است . اکنون مروری کوتاه به زوايای زندگانی آن عزيز، که پيش روی ما است :
جنابش به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار
علاقه بسياری و حتی در آخرين شب داشت .
گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز مي گزاشت .
شخصيت حسين بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از
دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع )
پياده به کعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به
احترامشان از مرکب پياده شده ، همراه آنان راه مي پيمودند.
احترامی که جامعه برای حسين (ع ) قائل بود، بدان جهت بود
که او با مردم زندگی مي کرد –
از مردم و معاشرتشان کناره نمي جست –
با جان جامعه هماهنگ بود، چونان ديگران از مواهب و مصائب
يک اجتماع برخوردار بود، و بالاتر از همه ايمان
بي تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و ياور مردم ساخته بود.
و گرنه ، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ،
و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمي بستند
و حرم رسول الله (ص ) را برای او خلوت نمي کردند...
اين روايت يک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست ، بخوانيم :
روزی از محلی عبور مي فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای
پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی مي خوردند،
امام حسين (ع ) مي گذشت که تعارفش کردند و او هم پذيرفت ،
نشست و تناول فرمود و آن گاه بيان داشت
: "ان الله لا يحب المتکبرين "، خداوند متکبران را دوست نمي دارد.
سپس فرمود:
"من دعوت شما را اجابت کردم ،
شما هم دعوت مرا اجابت کنيد".
آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند.
حضرت دستور داد و بدين ترتيب پذيرايی گرمی
هر چه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند،
از آنان به عمل آمد، و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل
خويش به جامعه آموخت . آري ، مردی که وارث بي کرانگی
نبوت محمدی است ، مردی که وارث عظمت عدل و مروت
پدری چون حضرت علی (ع ) است و وارث جلال و درخشندگی
فضيلت مادری چون حضرت فاطمه (س ) است ،
چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار
فضيلتهای خدايی نباشد. درود ما بر او باد که بايد او را
سمبل اعمال و کردارمان قرار دهيم.
سخناني از امام حسين (ع)
امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم
سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند،
به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد
و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.
امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد،
از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي.
امام حسين (ع) مي فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي
و پاکدامني و پاک خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.
امام حسين (ع) مي فرمايد: جمعي خدا را از شوق بهشت مي پرستند،
اين عبادت سوداگران است و گروهي خدا را از بيم دوزخ مي پرستند،
اين عبادت بردگان است و مردمي هم خدا را از روي شکر مي پرستند.
اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است.
اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست
اين چه شمعى است كه جانها همه پروانه اوست
هر كجا مىگذرم عكس رخش جلوهگر است
هر كجا مىنگرم جلوه مستانه اوست
اخلاق امام حسين (ع)
با نگاهی اجمالی به 56سال زندگی سراسر خداخواهی
و خداجويی حسين (ع )، درمي يابيم که هماره وقت
او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم
عميقی والاتر از درک و ديد ما گذشته است . اکنون مروری کوتاه به زوايای زندگانی آن عزيز، که پيش روی ما است :
جنابش به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار
علاقه بسياری و حتی در آخرين شب داشت .
گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز مي گزاشت .
شخصيت حسين بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از
دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع )
پياده به کعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به
احترامشان از مرکب پياده شده ، همراه آنان راه مي پيمودند.
احترامی که جامعه برای حسين (ع ) قائل بود، بدان جهت بود
که او با مردم زندگی مي کرد –
از مردم و معاشرتشان کناره نمي جست –
با جان جامعه هماهنگ بود، چونان ديگران از مواهب و مصائب
يک اجتماع برخوردار بود، و بالاتر از همه ايمان
بي تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و ياور مردم ساخته بود.
و گرنه ، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ،
و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمي بستند
و حرم رسول الله (ص ) را برای او خلوت نمي کردند...
اين روايت يک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست ، بخوانيم :
روزی از محلی عبور مي فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای
پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی مي خوردند،
امام حسين (ع ) مي گذشت که تعارفش کردند و او هم پذيرفت ،
نشست و تناول فرمود و آن گاه بيان داشت
: "ان الله لا يحب المتکبرين "، خداوند متکبران را دوست نمي دارد.
سپس فرمود:
"من دعوت شما را اجابت کردم ،
شما هم دعوت مرا اجابت کنيد".
آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند.
حضرت دستور داد و بدين ترتيب پذيرايی گرمی
هر چه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند،
از آنان به عمل آمد، و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل
خويش به جامعه آموخت . آري ، مردی که وارث بي کرانگی
نبوت محمدی است ، مردی که وارث عظمت عدل و مروت
پدری چون حضرت علی (ع ) است و وارث جلال و درخشندگی
فضيلت مادری چون حضرت فاطمه (س ) است ،
چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار
فضيلتهای خدايی نباشد. درود ما بر او باد که بايد او را
سمبل اعمال و کردارمان قرار دهيم.
سخناني از امام حسين (ع)
امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم
سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند،
به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد
و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.
امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد،
از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي.
امام حسين (ع) مي فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي
و پاکدامني و پاک خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.
امام حسين (ع) مي فرمايد: جمعي خدا را از شوق بهشت مي پرستند،
اين عبادت سوداگران است و گروهي خدا را از بيم دوزخ مي پرستند،
اين عبادت بردگان است و مردمي هم خدا را از روي شکر مي پرستند.
اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است.
اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست
اين چه شمعى است كه جانها همه پروانه اوست
هر كجا مىگذرم عكس رخش جلوهگر است
هر كجا مىنگرم جلوه مستانه اوست
اخلاق امام حسين (ع)
با نگاهی اجمالی به 56سال زندگی سراسر خداخواهی
و خداجويی حسين (ع )، درمي يابيم که هماره وقت
او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم
عميقی والاتر از درک و ديد ما گذشته است . اکنون مروری کوتاه به زوايای زندگانی آن عزيز، که پيش روی ما است :
جنابش به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار
علاقه بسياری و حتی در آخرين شب داشت .
گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز مي گزاشت .
شخصيت حسين بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از
دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع )
پياده به کعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به
احترامشان از مرکب پياده شده ، همراه آنان راه مي پيمودند.
احترامی که جامعه برای حسين (ع ) قائل بود، بدان جهت بود
که او با مردم زندگی مي کرد –
از مردم و معاشرتشان کناره نمي جست –
با جان جامعه هماهنگ بود، چونان ديگران از مواهب و مصائب
يک اجتماع برخوردار بود، و بالاتر از همه ايمان
بي تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و ياور مردم ساخته بود.
و گرنه ، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ،
و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمي بستند
و حرم رسول الله (ص ) را برای او خلوت نمي کردند...
اين روايت يک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست ، بخوانيم :
روزی از محلی عبور مي فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای
پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی مي خوردند،
امام حسين (ع ) مي گذشت که تعارفش کردند و او هم پذيرفت ،
نشست و تناول فرمود و آن گاه بيان داشت
: "ان الله لا يحب المتکبرين "، خداوند متکبران را دوست نمي دارد.
سپس فرمود:
"من دعوت شما را اجابت کردم ،
شما هم دعوت مرا اجابت کنيد".
آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند.
حضرت دستور داد و بدين ترتيب پذيرايی گرمی
هر چه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند،
از آنان به عمل آمد، و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل
خويش به جامعه آموخت . آري ، مردی که وارث بي کرانگی
نبوت محمدی است ، مردی که وارث عظمت عدل و مروت
پدری چون حضرت علی (ع ) است و وارث جلال و درخشندگی
فضيلت مادری چون حضرت فاطمه (س ) است ،
چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار
فضيلتهای خدايی نباشد. درود ما بر او باد که بايد او را
سمبل اعمال و کردارمان قرار دهيم.
سخناني از امام حسين (ع)
امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم
سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند،
به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد
و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.
امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد،
از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي.
امام حسين (ع) مي فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي
و پاکدامني و پاک خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.
امام حسين (ع) مي فرمايد: جمعي خدا را از شوق بهشت مي پرستند،
اين عبادت سوداگران است و گروهي خدا را از بيم دوزخ مي پرستند،
اين عبادت بردگان است و مردمي هم خدا را از روي شکر مي پرستند.
اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است.
اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه اوست
اين چه شمعى است كه جانها همه پروانه اوست
هر كجا مىگذرم عكس رخش جلوهگر است
هر كجا مىنگرم جلوه مستانه اوست
اخلاق امام حسين (ع)
با نگاهی اجمالی به 56سال زندگی سراسر خداخواهی
و خداجويی حسين (ع )، درمي يابيم که هماره وقت
او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم
عميقی والاتر از درک و ديد ما گذشته است . اکنون مروری کوتاه به زوايای زندگانی آن عزيز، که پيش روی ما است :
جنابش به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار
علاقه بسياری و حتی در آخرين شب داشت .
گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز مي گزاشت .
شخصيت حسين بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از
دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع )
پياده به کعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيتهای اسلامی به
احترامشان از مرکب پياده شده ، همراه آنان راه مي پيمودند.
احترامی که جامعه برای حسين (ع ) قائل بود، بدان جهت بود
که او با مردم زندگی مي کرد –
از مردم و معاشرتشان کناره نمي جست –
با جان جامعه هماهنگ بود، چونان ديگران از مواهب و مصائب
يک اجتماع برخوردار بود، و بالاتر از همه ايمان
بي تزلزل او به خداوند، او را غم خوار و ياور مردم ساخته بود.
و گرنه ، او نه کاخهای مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ،
و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمي بستند
و حرم رسول الله (ص ) را برای او خلوت نمي کردند...
اين روايت يک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست ، بخوانيم :
روزی از محلی عبور مي فرمود، عده ای از فقرا بر عباهای
پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی مي خوردند،
امام حسين (ع ) مي گذشت که تعارفش کردند و او هم پذيرفت ،
نشست و تناول فرمود و آن گاه بيان داشت
: "ان الله لا يحب المتکبرين "، خداوند متکبران را دوست نمي دارد.
سپس فرمود:
"من دعوت شما را اجابت کردم ،
شما هم دعوت مرا اجابت کنيد".
آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند.
حضرت دستور داد و بدين ترتيب پذيرايی گرمی
هر چه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند،
از آنان به عمل آمد، و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل
خويش به جامعه آموخت . آري ، مردی که وارث بي کرانگی
نبوت محمدی است ، مردی که وارث عظمت عدل و مروت
پدری چون حضرت علی (ع ) است و وارث جلال و درخشندگی
فضيلت مادری چون حضرت فاطمه (س ) است ،
چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار
فضيلتهای خدايی نباشد. درود ما بر او باد که بايد او را
سمبل اعمال و کردارمان قرار دهيم.
سخناني از امام حسين (ع)
امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم
سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند،
به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد
و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.
امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد،
از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي.
امام حسين (ع) مي فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي
و پاکدامني و پاک خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.
امام حسين (ع) مي فرمايد: جمعي خدا را از شوق بهشت مي پرستند،
اين عبادت سوداگران است و گروهي خدا را از بيم دوزخ مي پرستند،
اين عبادت بردگان است و مردمي هم خدا را از روي شکر مي پرستند.
اين عبادت آزادگان و بهترين عبادت است.